حمایت های بی سرانجام از صنعت خودروی داخلی؛ راهی بی پایان…

حمایت های بی سرانجام از صنعت خودروی داخلی؛ راهی بی پایان…

صنعت خودروی ایران همیشه محل بحث بوده تا به جایی که بعضیا آرزو میکنن، ای کاش صنعتی به نام خودرو نداشتیم! این وسط بعضیا می گن که اصلا صنعت خودرو به معنی صنعت در ایران وجود نداره و هر اون چیزی که هست خطوط مونتاژیه که حتی توانایی بهبود کیفیت همون مدلای تولیدی رو هم نداره. اینجاس که این سوال مطرح می شه که به چه دلیل باید اینجور صنعتی از حمایتهای بی اندازه بهره مند باشه و در حالی که میتوانستیم روی صنایعی مانند قطعه سازی که مزیتا و علم بسیاری در این بخش داشتیم سرمایه گذاری کنیم، راهی رو طی کردیم که ختم به زخمی شده که بعضی وقتا سر باز کرده و اسباب بحثای جنجالی میشه. مردم حتی روی همین مدلای قدیمی هم حق برخورداری از کیفیت رو ندارن؟ به راستی مفهومی به نام حقوق مصرف کننده در کجای این حمایتا نهفتهه؟

در حالی که بیشتر از نیم قرن از قدمت صنعت خودروسازی ایران میگذره این صنعت قصد تغییر نداشته و هر بار با بهونه ای جدید به دنبال حرکات طلبکارانه ایه تا امتیاز بیشتری از سازمانای دولتی مربوطه بگیره. حتی ادعاهایی مبنی بر تولید مشترک خودرو با خودروسازهایی مانند مرسدس بنز، سرپوش خوبی واسه ضعف این صنعت نیس و داستانی تکراریه که رنگ باخته؛ هیچ خودروسازی علم پایه ای تولید خود رو به خارج از مرزهایش منتقل نمی کنه و مونتاژ هم فرآیندی توافقیه که تعهدی واسه کشور سازنده مبنی بر انتقال علم ساخت نداره و کلیه پروسه به شکل لایسنس کشور سازنده انجام میشه. سوالی که باید از مدیران این بخش پرسید اینه که اگه این روش هدف دار موفق بوده، به چه دلیل در سالای گذشته و بر خلاف همکاری با خودروسازی کیا، حتی یه خودروی داخلی به روز هم به ضرب مهندسی برعکس در این مجموعه تولید نشد؟

نگاهی به آمار سالهای گذشته جواب غیرقابل انکاری واسه این موضوع داره. در سال ۲۰۰۹ ایران دوازدهمین خودروساز بزرگ دنیا از نظر حجم تولید بود. سال ۲۰۱۴ این رتبه به عدد ۲۰ رسید و ایران در جایگاهی پایین تر از ترکیه و اندونزی قرار گرفت. بیشتر خودروسازان بزرگ در طول سالهای قبل از ۲۰۱۴ به دلیل تحریم، همکاری خود رو با ایران قطع کردن و تولید بیشتر خودروها با یه سقوط جدی مواجه شد. پس ادعای تولید ۹۸ درصدی بیشتر خودروهای پر فروش از طرف خودروسازان بزرگ کشور، ادعایی بیش نیس و این صنعت فقط یه صنعت وابسته مونتاژه.

دلایل زیادی در شدید شدن و به درد نخوری این بخش دخالت دارن، اما اصلی ترین اون رو باید در بی برنامگی و از طرف دولت و انحصار ایجاد شده دید. اون چیزی که در اقتصاد مرسومه پشتیبانی از یه صنعت یا بنگاه در اوایل نونهالی اون صورت میگیره، مثالی که در مورد خودروسازان کره ای هم تماشاگر هستیم و در طول ۵ تا ۷ سال پشتیبانی، این صنعت رو به یه صنعت پایه ای و بالغ در این کشور تبدیل کرد. اما در ایران روند متفاوتی روی داد؛ وقتی که فروش هرساله خودروی ایران بالای یه میلیون خودرو بود، خودروسازان به بازار بالفعلی دسترسی داشتن که می تونست پتانسیلی قوی واسه رشد سریع یه بنگاه باشه اما مدیریت نادرست، تنبلی، زیاده خواهی، رانت جویی، تامین منافع کوتاه و سیاست حمایتی صرف و بی هدف، این فرصت رو به یه تهدید بسیار جدی تبدیل کرد و اون چیزی که نصیب ملت شد هزینه هایی بود که از جیب اونا پرداخت شد.

با وجود اینجور عواقب بدی بازم تماشاگر اون هستیم که هیچ برنامه منظم و هدفمندی واسه این صنعت وجود نداره و دولت هم آماده برآوردن خواسته های این شرکتای بی در و پیکره و در مقابل بی عرضگی و تضییع حقوق مردم و تعیین قیمتای ناعادلانه سکوت میکنه، در قبال درخواست واما سر تعظیم فرو می آورد و هیچ خواسته و شرطی هم از این شرکتا نداره. در سال ۹۴ هم تماشاگر بالاترین درجه حمایتا بودیم که دولت با تخصیص ۸۰ درصد ارزش خرید خودرو به شکل وام و پذیرش حدود ۲ هزار میلیارد تومن افزایش پایه پولی کشور و نتیجه های تورمی اون، انبارهای دو خودروساز بزرگ رو خالی کرد و هیچ شرط و تعهدی هم از این دو مجموعه نگرفت؛ نه بهبود کیفیتی، نه صادراتی و نه برنامه مشخصی. سوالی که باید از عوامل دولتی پرسید اینه که صدای اعتراضات به کیفیت، آمار کشته های بالا و هزینه های زیاد به وجود اومده بوسیله نابودی سرمایه هایی که از جیب ملت پرداخت میشه دلایل کافی واسه اتخاذ راه و روش پرسشگرانه و مطالبه گر از این صنعت نیس؟ موضوعی که در سالهای گذشته نبوده و امیده با اجرای استانداردهای جدید در سال ۹۷ تماشاگر تکون این بخش باشیم. هر چند هنوز ۸ ماه تا زمان اون باقیه و لابیای خودروسازان هم بیکار نیستن تا شکل های جور واجور و اقسام هزینه ها به ملت تحمیل شه و پولای کلان از جیب ملت به جیب افراد پشت پرده منتقل شه.

راهنمای خرید خودرو مناسب

خودروهایی که خانوما دوست دارن

edame

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *