به گزارش ایسنا کتایون ریاحی با هدف کمک به مردم سومالی، به شهر «گارسیا» در شصت کیلومتری مرز کنیا و سومالی سفر کرده. در این سفر، دادوفریاد بیات، عکاس، هم ایشون رو همراهی می کنه.

ریاحی در این سفر، ضمن اهدا کمکای شخصی خود و بخشی از کمکای موسسه «مهرآفرین پناه عصر» به مردم سومالی، از یه کلاس درس، مکتب خونه آموزش قرآن و کمپ نگهداری از قطحی زدگان در شهر گارسیا بازدید می کنه. ریاحی هم اینکه علاوه بر اهداء کمکای نقدی، یه دستگاه تانکر آب رو به صورت ظاهری نصب و آبگیری کرد.

در ادامه این گزارش اومده: ریاحی در یادداشتی کوتاه درباره این سفر نوشت: «روز اول مهرماه ۱۳۹۰ه؛ و من در شصت کیلومتری مرز کنیا و سومالی در شهر گارسیا خیابانی دیدم با انبوه آلونک و حجره هایی که از نایلون و پلاستیک ساخته شده! شهری و جایی که جای زندگی نیس و فقط اونایی که توان بیشتری دارن و یا می تونن از ورقه های حلبی و قوطیای خالی استفاده کنن به نفسای شمرده و آروم خود رنگ میدن و زندگی می کنن!

تکون دهنده ترین نکته سفرم در اینه که من کشوری دیدم فقیر که در بالاترین درجه فقر و نداری، به خنده و نگاهی گرم، میزبانی و مهربانی می کنه؛ مردمی در حال خرابی، اما خوشرو و امیدوار. پس ما هم می خندیم تا روشنای خنده ها، تن نحیف و طرف این نگاه ها رو کم رنگ و خنثی نکنه.

خدایا؛ امید این مردم رو ناامید مکن، خدایا این مردم رو دریاب و عزیز بدار.»

به گزارش ایسنا، هم اینکه ریاحی پس از سومالی به کنیا، یکی دیگه از کشورای آفریقایی که با فقر درگیره، سفر کرده. اون در ادامه سفر بشر دوستانه اش در یادداشت دیگری درباره کنیا نوشته: «الان من، کتایون ریاحی در کنیا هستم؛ واسه کمک به قحطی زدگان سومالی که بعد از طی روزا، گاه هفته ها راهپیمایی، گرسنه و تشنه خود رو به کمپ «داداب» می رسونن، هر چند که تعدادی هیچوقت به مقصد نمی رسن. (کمپ داداب بزرگترین کمپ پناهندگانه با دست کم امکانات واسه باقی موندن).»

ایشون در ادامه آورده: «کنیا خود کشور فقیریه و شهر مرزی کوچیک داداب که در فاصله کمی با کمپ داداب قرار داره جزو فقیرترین شهرهای کنیاست، ولی با این وجود اونا میزبان پناهدگان و قحطی زدگان سومالیایی هستن، نکته تکون دهنده همین بود. آب، بزرگترین مشکل صحرای بزرگ آفریقاست؛ چیزی که واسه ما قابل درک نیس. یه جرعه آب می تونه زندگی ای رو نجات دهد. من به شکرانه آبی که در سرزمین مون ایران هست، تعدادی تانکر آب واسه منطقه خریدم که به کمک سه ایرونی فعال که «چرتی اکتز» رو در اونجا فعال کردن و صلیب سرخ تونستم، کمکای خود و «مهرآفرین» رو به دست مردم برسانم.

ریاحی در آخر می نویسه: «در یکی ار مکانایی که به خونه «ماما هانی» معروفه، بیشتر کودکانی که به هر دلیل خونواده خود رو از دست دادن به اینجا آورده می شن. ماما هانی پیرزنیه که با کمکای مردمی بیشتر از ۳۰۰ کودک و نوجوون رو که بعضی از اونا معلولند، نگهداری می کنه. بخشی از هدیه مادران و کودکان «مهرآفرین» در این خونه اهدا شد. کودکان اینجا، سومالیایی و کنیایی، مسلمون و مسیحی هستن. هرکی به این خونه درآمد، آبش بدین، نانش بدین و از ایمانش نپرسید.»

به گزارش ایسنا، طبق گزارش برنامه جهانی غذا، خشکسالی زندگی بیشتر از ۱۱.۸ میلیون نفر رو در منطقه شاخ آفریقا تحت تاثیر قرار داده و مثلثی از قحطی رو در محل برخورد مرزهای اتیوپی، کنیا و سومالی ایجاد کرده.

سومالی بیشتر از بقیه کشورای شاخ آفریقا از خشکسالی که به عنوان بدترین خشکسالی در ۶۰ سال گذشته در این منطقه توصیف می شه، ضربه خورده.

سازمان ملل متحد اخطار داده که از هر ۱۰ هزار کودک کمتر از ۵ سال، روزانه بیشتر از سی کودک در مناطق قحطی زده سومالی جون خود رو از دست میدن.

آگوستین ماهیگا، نماینده سازمان ملل در سومالی خطاب به شورای امنیت این سازمان در ۱۰ آگوست اعلام کرد: «این معنیش اینه که ۱۰ درصد از کودکان زیر ۵ سال در هر ۱۱ هفته جون خود رو از دست میدن. این آمار و ارقام به درستی قلب آدم رو به درد می آورد.»

دولت سومالی از سال ۱۹۹۱ میلادی به دنبال سقوط حکومت زیاد باره، دیکتاتور قبلی این کشور، بدون یه دولت متمرکز و موثر بوده.

منبع : ایسنا