تحلیل گفتمان دیپلماسی عمومی و رسانه ای ایران و آمریکا طی سال 1390 الی 1392- قسمت 18

تحلیل گفتمان دیپلماسی عمومی و رسانه ای  ایران و آمریکا طی سال 1390 الی 1392- قسمت 18
  • عامل میانجی : دلالی سیاسی بین المللی
  • عامل ابزاری: دیپلماسی رسانه ای
  • 2-7-9-1 عامل کنترل کننده : نظریه تاثیر سی ان ان
    نظریه تاثیر سی ان ان به این امر اشاره دارد که تلویزیون جهانی، به عامل مستقیم و شاید حتی مسلط در تدوین سیاست ها در حوزه امور دفاعی و امور خارجی تبدیل شده است. این امر نتیجه بازتاب های ایجاد شده توسط سیاست گذاران، تحت تاثیر نقش های ایفا شده توسط ارتباطات جهانی، به ویژه نقش های ایفا شده توسط شبکه سی ان ان است. این تاثیرات عباتند از: نقش تلویزیون های جهانی در پوشش خبری سرکوب اعتراض دانشجویان توسط دولت چین، در میدان تیانمن پکن، در ژوئن 1989، جنگ خلیج فارس که به دنبال تهاجم عراق و اشغال کویت در سال های 1990 و 1991 به وقوع پیوست. کودتا در روسیه در آگوست 1991، جنگ های داخلی در شمال عراق، سومالی، رواندا، بوسنی و کزوو[45].
    اگر دولتی بخواهد مداخله ای انجام دهد، او ممکن است به پوشش خبری جهانی از شرارت ئر منطقه ای که قصد مداخله دارد نیاز داشته باشد تا سیاست خود را توجیه کند، اما صرف این پوشش برای تحمیل مداخله به سیاست گذاران کافی نیست. این استدلال نشان دهنده ناسازگاری روش شناختی است. در برخی موارد، دولت ها خود را در پی مداخله کردن هستند، لذا نه تنها با پوشش رسانه ای از شرارت در منطقه موردنظر مخالفت نمی کنند بلکه در واقع خود آن را آغاز می کنند یا مورد تشویق قرار می دهند. در مقایسه با این موارد، نمونه هایی هست برای انجام آن مقاومت می کنند.
    2-7-9-2-عامل برجسته سازی در تاثیر سی ان انی
    عامل برجسته سازی در این تاثیر سی ان انی بدین صورت تعریف می شود که به عنوان مثال تلویزیون جهانی سی.‌ان.‌ان بر اساس منافع ملی و جهانی دولت امریكا، سهامداران و یا بینندگان جهانی، روی موضوع خاصی از جهان مانور تصویری می‌دهد[46].
    برای مثال: وقتی‌كه دولت‌های امریكا و انگلیس در صدد خروج از باتلاق عراق و افغانستان هستند و هر روزه اخبار كشته شدن سربازان امریكایی و انگلیسی به گوش می‌رسد، شبکه سی.ان.ان با پوشش اخبار مربوط به آنفلانزای خوكی و بحران‌آفرینی، افكار عمومی جهان را به این موضوع جلب نموده و مانع از تنویر افكار عمومی از حوادث عراق می‌شوند؛ همچنین در نمونه‌ای دیگر می‌توان به این مورد اشاره كرد كه با توجه به اینكه مردم اروپا و امریكای شمالی در سال 2008 گرفتار ركود اقتصادی و ورشكستگی بانك‌ها و كاهش ارزش سهام و در نتیجه افزایش نرخ بیكاری و آمارهای جرم و جنایت هستند و بدیهی است كه شبكه‌های جهانی باید، اخبار یاد شده را پوشش دهد، شبکه‌های بی.بی.سی و سی.ان.ان با پوشش اخبار مربوط به فعالیت‌های هسته‌ای ایران و برجسته‌سازی فعالیت‌های غیرصلح‌آمیز در صدد به چالش كشیدن فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای ایران هستند.
    یكی از اولین طرح‌های دیپلماسی رسانه‌ای به پیمان كمپ دیوید مربوط است كه در آن دولت امریكا برای نزدیك‌ ساختن مصر و رژیم صهیونیستی دیپلماسی رسانه‌ای كارآمدی را در جهت جلب افكار عمومی مردم مصر و اعراب و برجسته‌سازی شخصیت سادات در بین سیاست‌مداران جهان به عنوان یك مرد صلح‌جو و میهن‌پرست در بین سال‌های 1977-1978 در پی گیرد و تا حدودی نیز در این راه موفق بوده و توانست پیمان كمپ دیوید را بین دو كشور منعقد کند .. محمد ساچیر بیگ ، سفیر بوسنی در سازمان ملل یک بار گفت : (اگر به چگونگی تحویل و توزیع کمک های انسان دوستانه در بوسنی توجه کنید ، می بینید دوربین های تلویزیونی در جایی قرار می گیرند که مردم بهتر و بیشتر غذا و خدمات دارویی و پزشکی دریافت کرده اند،در حالی که در مکان هایی که مردم از شدت گرسنگی ، بیماری و بمباران مرده اند از دوربین تلویزیونی خبری نیست.
    2-7-9-3-عامل فشار: سیاست بی وقفه
    هر چند این مدعا که ارتباطات جهانی در حال تبدیل شدن به عاملی کنترل کننده در تدوین سیاست های مرتبط با منازعات بین المللی است، توسط شواهد کافی پشتیبانی نمی شود، اما مطمئنا بر بسیاری از ابعاد مهم سیاست خارجی و دیپلماسی تاثیرگذار است. به این ترتیب، ارتباطات جهانی می تواند بیشتر به عنوان عامل فشار عمل کند. فشار بدین معناست که در حقیقت، پوشش خبری جهانی می تواند فرآیند سیاست گذاری را که در اصل وظیفه بروکراسی حرفه ای است منقطع کند و از آن جا رهبران می توانند به چینش مجدد اولویت ها اقدام کنند. آن ها احساس نمی کنند که به پیروی از سیاست خاصی مجبور اقدام کنند. آن ها احساس نمی کنند که به پیروی از سیاست خاصی مجبور شده اند که توسط رسانه ها تقاضا شده، یا از طریق پوشش خبری به آن اشاره شده است. اصولا ارتباطات جهانی، از طریق سرعت بالای انتشار و انتقال اطلاعات، بر فرآیند سیاست اعمال فشار می کند.
    در دوره ی فناوری های ماهواره ای فراملی ، ژورنالیسم « زنده » در واقع اصطلاحی است برای تعریف این موضوع که اعمال ژورنالیستی تابع اصل” سرعت”هستند . این اصل ، تحلیل و واکنشی آنی را می طلبد .
    وقتی « تأثیر سی ان انی » به عنوان عامل فشار و سرعت تعریف می شود ، فرض بر این است که فناوری های اخیر ارتباطی در جهان ، به سیاستمداران مجالی برای تأمل و مشاوره نمی دهد[47] .
    همچنان که نیکلاس برن سخنگوی وزارت خارجه ی امریکا می گوید : (هر چند حوادث در آن سر دنیا اتفاق می افتد امروز دیگر عجیب نیست که استیو هرست ، خبرنگار سرویس خارجی سی ان ان فوراً از من بخواهد که نظرم را درباره ی آن حادثه بگویم ، پیش از آن که حتی فر
    صت داشته باشم گزارشی دقیق و کامل از سفارتمان دریافت کنیم .
    سرعت پیام های دیپلماتیک در قرن بیستم، از هفته ها به دقیقه ها تغییر کرده است. سرعت افزون تر مبادلات دیپلماتیک در تلویزیون های جهانی، وضعیت عمدتا دشواری را برای همه  بازیگران دخیل در سیاست خارجی مانند رهبران سیاسی، کارشناسان، دیپلمات ها و روزنامه نگاران، فراهم کرده است.
    معمولا گزارشگران می توانند تصاویر را منتقل کنند، در حالی که ممکن است زمینه و معنای رویدادها را درک نکنند، و زمان کافی نیز برای تحلیل، انعکاس و توضیح آن چه دیده اند در اختیار نداشته باشند. در نتیجه، گزارشات ممکن است ناقص، تحریف شده و حتی گمراه کننده باشند، اما رهبرانی که آن ها را مشاهده می کنند بر این باور باشند که آن ها کامل و دقیق هستند و از آن ها به عنوان منابع اصلی اطلاعاتی خود استفاده کنند و به دنبال آن، سیاست های نادرستی را اتخاذ کنند.
     
    2-7-9-4عامل میانجی : دلالی سیاسی بین المللی
    انقلاب ارتباطاتی موجب شد که به روزنامه نگاران برجسته چنین القا شود که می توانن به صورت مستقیم یا غیر مستقیم، برای خود نقش میانجی گری که در بحران های پیچیده بین المللی را قائل شوند. این میانجیگری نوعا هنگامی ایفا می شد که هیچ گونه تماسی بین دشمنان وجود نداشت و هیچ طرف سومی نیز برای حل اختلافشان به آن ها کمک نمی کرد. معمولا روزنامه نگاران نقش های میانجیگری را در زمینه ای مطبوعاتی، مانند مصاحبه ها، انجام می دادند. در این شیوه، این روزنامه نگاران اصولا کارکرد تسهیل کننده مذاکرات را بر عهده دارد.میانجیگری بین المللی توسط روزنامه نگاران، ممکن است موجب ایجاد برخی مسائل دشوار اخلاقی و حرفه ای گردد. از روزنامه نگاران انتظار می رود تا گزارشاتی بدون تعصب، به شدت حرفه ای و نسبتا عینی از فرآیندهای بین المللی ارائه کنند. اگر روزنامه نگاران، به موفقیت حرکت دیپلماتیکی که خود مستقیما آن را ایجاد کرده اند، علاقه مند باشند ممکن است این استانداردها مورد مصالحه قرار گیرند.
    2-7-9-5-عامل ابزاری: دیپلماسی رسانه ای
    امروزه رهبران از ارتباطات جهانی به عنوان  ابزاری مهم برای پیش برد مذاکرات، و نیز بسیج حمایت عمومی از توافقات استفاده می کنند. دیپلماسی رسانه ای مناسب ترین مفهوم برای تحلیل این کاربردهاست، اما نحوه ارجاع به این مفهوم در ادبیات حرفه ای، به شدت مغشوش است. دیپلماسی رسانه ای، از طریق فعالیت های متعدد رسانه ای عادی و ویژه، پی گیری می شود که این فعالیت ها، شامل کنفرانس های مطبوعاتی، مصاحبه ها، دیدار سران حکومت ها و میانجیگران در کشورهای رقیب، و رویدادهای رسانه ای برانگیزاننده است که برای گشودن عصری جدید در روابط متقابل سازماندهی می شوند.
    جدول2-2 دیپلماسی عمومی و رسانه ای و عملکرد آنها

    mop

    نوع عامل عملکرد زمینه مفهوم
    کنترل کننده جا به جایی سیاست گذاران مداخله نظامی بشردوستانه تاثیر سی ان ان