بررسی عوامل موثر برسرمایه های اجتماعی پلیس ایران- قسمت ۲

بررسی عوامل موثر برسرمایه های اجتماعی پلیس ایران- قسمت ۲

۲-۳-۲ تعریف سرمایه اجتماعی

در ارتباط با سرمایه اجتماعی تعاریف متعددی ارائه شده است و روز به روز بر دامنه و وسعت این تعاریف اضافه می شود و ابعاد و مولفه های بیشتری در زمره این مقوله ، طبقه بندی می شوند ( مورفی[۴۳]، ۲۰۱۳). استرام و آن[۴۴] (۲۰۰۳) بیان می کنند که سرمایه اجتماعی رویکردی است که افراد به واسطه روابط خود با دیگر اعضا از خود نشان می دهند که توانمندی آنها در حل مشکلات جمعی را افزایش می دهد .
به طور کلی منظور از سرمایه اجتماعی آن دسته از ویژگی های زندگی اجتماعی ، شبکه ها ، هنجارها و اعتماد است که مشارکت کنندگان را قادر می سازد تا به شیوه ای موثر تر اهداف مشترک خود را تعقیب کنند (پوتنام ، ۲۰۰۵) . از منظر دیگر ، سرمایه اجتماعی را می توان سیستمی از شبکه های بین فردی دانست که می تواند بر رفتار و عملکرد اعضا تاثیر گذار باشد (داسگوپتا[۴۵] ، ۲۰۰۰) . در واقع مبنای سرمایه اجتماعی این است که افراد در تعامل با یکدیگر و در زمان قرار گرفتن در شبکه ها و تیم ها ، عملکردی متفاوت نسبت به زمانی که به طور مجزا و تنها فعالیت می کنند ، از خود بروز می دهند (مورفی[۴۶] ، ۲۰۱۳) .
در تعریف دیگر، منظور از سرمایه اجتماعی هنجارها و شبکه هایی است که مردم را قادر می سازد تا دست به کنش جمعی بزنند. این تعریف چندین بعد را در بر می گیرد. اولا نه بر پیامدها بلکه بر منابع سرمایه اجتماعی متمرکز است. ثانیا این تعریف ، ابعاد مختلف سرمایه اجتماعی را در خود جای می دهد و می پذیرد که اجتماعات کم و بیش به آنها دسترسی داشته باشند. ثالثا در حالی که تعریف اجتماع را به عنوان واحد درجه اول تحلیل معرفی می کند در ضمن می پذیرد که افراد و خانواده ها قادرند سرمایه اجتماعی را از آن خود کنند (پورتز[۴۷] ، ۱۹۸۸) .
بانک جهانی نیز سرمایه اجتماعی را پدیده ای میداند که حاصل تاثیر نهادهای اجتماعی ، روابط انسانی و هنجارها بر روی کیفیت تعاملات اجتماعی است. تجارب این سازمان نشان داده است که این پدیده تاثیر قابل توجهی بر اقتصاد ، سرمایه گذاری و توسعه کشورهای مختلف دارد (مور[۴۸] ، ۱۹۹۷). در تعریف دیگر سرمایه اجتماعی به مزیت هایی اشاره دارد که درسایه همکاری و هماهنگی میان اعضا ء، برای سازمان ایجاد می گردد. سازمان با سطح سرمایه اجتماعی بالاتر ، از مزیت باهم بودن و در کنار هم بودن اعضا و کارکنان خود برخوردار است که این مزیت به همکاری بیشتر و روابط بهتر اعضا منجر می شود (فورنونی[۴۹] و همکاران ، ۲۰۱۲ ).
به اعتقاد کوهن و پورساک[۵۰]، سرمایه اجتماعی عبارت است از اعتماد، درک متقابل، رفتارها و ارزشهای مشترک( اسمیت[۵۱]، ۲۰۰۶). سرمایه اجتماعی شامل دانش و منابع سازمانی است که توان اقدام جمعی و انفرادی در سیستمهای اجتماعی انسانی را افزایش می دهد (تایمون، ۲۰۰۳). کلمه اجتماعی در عنوان سرمایه اجتماعی، دلالت می کند که این منابع در دل شبکههای روابط قرار گرفته اند. اگر سرمایه انسانی را آنچه که فرد می داند ، فرض کنیم ، پس دسترسی به سرمایه اجتماعی به کسانی که آن فرد می شناسد بستگی دارد؛ یعنی اندازه، کیفیت و گوناگونی شبکه های کسب و کار و شبکه های ارتباطی در آن موثر است (نصر اصفهانی و همکاران ، ۱۳۹۰) . سرمایه اجتماعی یک مجموعه از نهادهای زیر بنایی نیست بلکه حلقه اتصال دهنده افراد در قالب نهادها ، شبکه ها و تشکل های داوطلبانه است. سرمایه اجتماعی شامل شبکه های اجتماعی و هنجارهای وابسته آن است که بر تولید و سلامت یک جامعه تاثیر می گذارد (سویزی و محمدی ، ۱۳۹۰) .
از منظر دیگر، سرمایه اجتماعی حاصل انباشت منابع بالقوه و بالفعلی است که در یک شبکه ای با دوام از روابط کم و بیش نهادینه شده در بین افرادی که با عضویت در یک گروه ایجاد می شود و در روابط میان افراد تجسم می یابد (بوردیو ، ۲۰۰۶)همچنین سرمایه اجتماعی را می توان حاصل پدیده های اعتمادمتقابل، تعامل اجتماعی متقابل؛ گروه های اجتماعی؛ احساس هویت جمعی و گروهی ، احساس وجود تصویری مشترک از آینده کار گروهی در یک سیستم اجتماعی دانست (مایلینز، ۲۰۰۷). سرمایه اجتماعی به طور عمده مبتنی بر عوامل فرهنگی و اجتماعی است و شناسایی آن به عنوان نوعی سرمایه چه در سطح مدیریت کلان توسعه کشورها و چه در سطح مدیریت سازمانها و بنگاه ها می تواند شناخت جدی را از سیستمهای اقتصادی –اجتماعی ایجاد و مدیران را در هدایت بهتر سیستمها یاری کند (احمدی و فیض آبادی ، ۱۳۹۰) .
سرمایه اجتماعی موضوعی بین رشته ای است که نقش آن تسهیل ارتباطات انسانی است . سرمایه اجتماعی یکی از مفاهیمی است که با به بن بست رسیدن نظم بوروکراتیک در ساماندهی امور اجتماعی توجه صاحب نظران و اندیشمندان اجتماعی را به خود جلب کرده است(بوردیو ، ۲۰۰۶). به طور کلی ، سرمایه اجتماعی موضوعی واحد نیست بلکه انواع گوناگونی از مقوله هاست که دو ویژگی مشترک دارد: یکی اینکه همه آنها شامل جنبه ای از ساخت اجتماعی است و دیگر اینکه کنش های معین افرادی را که در درون ساختار قرار دادند ، تسهیل می کند . سرمایه اجتماعی نه در افراد و نه در ابزار فیزیکی تولید ؛ بلکه در روابط اجتماعی شکل می گیرد و توسعه پیدا می کند . سرمایه اجتماعی در حقیقت به آرمانهای مشترک، وفاق و انسجام اجتماعی، اعتماد، صداقت و احترام متقابل افراد نسبت به همدیگر ، رعایت ارزشها و پرهیز از تظاهر اطلاق می گردد ( نصر اصفهانی و همکاران ، ۱۳۹۰) .
آنچه از مجموع تعاریف می توان استنباط نمود این است که سرمایه اجتماعی بر پایه مفاهیم و مولفه های زیر استوار است :
اعتماد میان اعضا و فرهنگ اعتماد پذیری (پراساد[۵۲] و همکاران ، ۲۰۱۲ ؛ بوردیو ، ۲۰۰۶)
همکاری و هماهنگی میان اعضا (سنگوپتا و سارکار[۵۳]، ۲۰۱۲؛ مایلینز ، ۲۰۰۷؛ سیلکاست[۵۴] ، ۲۰۱۳؛ فورنونی[۵۵] و همکاران ، ۲۰۱۲)
احساس هویت جمعی و گروهی (مایلینز، ۲۰۰۷ ؛ ایمره[۵۶] ، ۲۰۱۳)
رفتار و ارزشهای مشترک (اسمیت، ۲۰۰۶)
هنجارها و ضوابط مشترک (پورتز[۵۷]، ۱۹۸۸ ؛ ایمره ، ۲۰۱۳)
همچنین به طور کلی می توان جدول زیر را در خصوص محور اصلی و تاکید محققان و صاحب نظران مختلف در ارتباط با مقوله سرمایه اجتماعی ارائه نمود ( جدول شماره ۲-۱) :
جدول شماره ۲-۱ : نظرات و دیدگاه های مختلف کارشناسان درمورد سرمایه اجتماعی ( منبع : چکیده تحقیقات انجام شده)

محقق تاکید اصلی توضیح
کلمن (۱۹۸۸) روابط فی ما بین سرمایه اجتماعی همان روابط بین افراد در قالب جامعه یا سازمان است
فانتین[۵۸] (۱۹۹۸) حل تعارضات درون گروهی شبکه های منسجم تیمی ، توانایی حل تعارضات بالقوه را دارند
کانوی و استوارد[۵۹] (۲۰۰۹) قالب و محل تیم ها و موقعیت فیزیکی آنها در شکل گیری سرمایه اجتماعی در جامعه یا سازمانها موثرند
استرام و آن (۲۰۰۳) تعامل با دیگر اعضا تعامل با دیگر اعضا در راستای حل مشکلات جمعی موثر است
دانلود متن کامل پایان نامه در سایت jemo.ir موجود است

مدیر سایت